Engelliliğin çoğu formunun insanlarda sedanter yaşam stiline sebep olmasına rağmen engelli bireyler için düzenli fiziksel aktiviteden spor yapmaya kadar değişen fırsatlar mevcuttur. Geçtiğimiz yüzyılda engelli bireylerde spor, medikal rehabilitasyon modelinden yarış sporları modeline dönüşmüştür. Engelli sporcuların adil rekabetini sağlamak için sporcuların hareketlerine dayanan fonksiyonel bir sınıflandırma sistemi kullanılmaktadır. Sporcular rekabet için 1’ den 6’ya kadar engelli kategorisine ayrılmıştır. Bu kategoriler tekerlekli sandalye atletleri, ampute atletler, serebral palsili atletler, görme engelli atletler, mental bozukluğu olan atletler ve diğerleri şeklindedir. Spora katılım beraberinde yaralanma riskinde artışı da getirmektedir. Her kategoride engelliliğin durumuna göre farklı spor yaralanmaları görülür. Spor yaralanmalarını önlemede ilk basamak yaralanma sıklığının ve derecesinin belirlemesi, ikinci basamak yaralanma risk faktörleri ve mekanizmalarının belirlenmesi olarak belirtilmiştir. Literatürde mevcut çalışmalar yaralanma tanımı konusunda eksiktir. Çalışmalar arasında popülasyon ve metodoloji konularında önemli farklar vardır. Bazı çalışmalar spor ve yaralanma odaklı, bazıları ise yaralanma odaklı çalışmalardır. Bu da yaralanma ve spora bağlı risk faktörlerini ayırmakta zorlanmalara sebep olmaktadır. Bu sebeple bu konuda metodolojik olarak iyi düzenlenmiş çalışmalara ihtiyaç vardır.