Doświadczenie popełnianych błędów, nieprawdziwego poznania, słabej woli odsłania przed człowiekiem tajemnicę jego grzeszności. U jej podstaw leży rzeczywistość, którą teologia określa jako „grzech pierworodny”. Wychodząc od opisu stworzenia i upadku pierwszych rodziców Tradycja Kościoła rozważała tę kategorię teologiczną. Sobór Trydencki w dekrecie O grzechu pierworodnym w 6 kanonach przedstawia naukę Kościoła. Grzech pierworodny tylko analogicznie rozumiany jest jako „grzech”, bo różni się istotnie od grzechów uczynkowych, które popełnia każdy człowiek. Stajemy się dotknięci skutkami „grzechu Adama” przez dziedziczenie. Doświadczamy przez to nie tylko złego przykładu Praojca, który był nieposłuszny Panu Bogu, lecz przede wszystkim skutków natury ontologicznej. Doświadczamy je przez pożądliwość i ograniczenia rozumu i wolnej woli. Grzech pierworodny nie zniszczył jednak ludzkiej natury. Każdy jest więc odpowiedzialny za swoje decyzje i czyny. Łaska Chrztu św. obmywa z grzechu pierworodnego, ale pozostają jego skutki. Właściwe rozumienie nauki Kościoła o grzechu pierworodnego wymaga ukazania tego zagadnienie w świetle Bożej miłości ujawnionej w obdarowaniu człowieka (dar stworzenia i dar odkupienia). Jak stwierdzenie istnienia grzechu pierworodnego oparte jest na Objawieniu, tak właściwe jego rozumienie odsyła do Osoby i dzieła Jezusa Chrystusa, „nowego Adama”.