Toplumlarin edebiyatlarinin temeli konusma dilini esas alan sozlu bir zemin uzerine insa edilerek surec icinde gelisim gosterir. Yuzyillari asan koklu birikim, kulturel degerler, deneyimler sozlu gelenek yoluyla nesilden nesile aktarilir. Yazinin bulunmasiyla birlikte bu aktarim cogunlukla yazili ve gorsel ogelerle yapilsa da halen halk kulturunde, yasaminda sozlu anlatimi ve onun yansimasi olan halk edebiyatini canli olarak gormek mumkundur. Ozellikle kadim sozlu kultur ve geleneginin guclu oldugu Anadolu ve Mezopotamya cografyasi bu anlamda ayrica onem arz eder. Bu calismada soz konusu cografyada yazili edebiyat gecmisi ancak bir asir oncesine kadar gidebilen, sozlu geleneginin ise aksine koklu bir gecmise sahip oldugu bilinen Kirmanc/Zazalarin sozlu kultur varligina deginilmektedir. Bingol, Tunceli, Elazig, Diyarbakir gibi illerde yogun olmak uzere Firat ve Dicle havzasi ve cevresinde yasayan bu toplumun ayni zamanda arastirmacilar icin basli basina ciddi bir kaynak olarak beliren sozlu kultur varliginin yansimasi olan siirsel/ezgili sozlu anlatim gelenegine, isleyisine, esaslarina vurgu yapilmaktadir. Narrative/anlatimci icra cercevesinde sozlu gelenek ve halk edebiyatinda dogaclama anlatim, saz ve soz ustaligi/soz-muzik iliskisi, ozanlik, deyirbazlik ve halk sairligi ve dengbejligin sosyo-kulturel islevi degerlendirilmektedir. Neticede; gecmisten gunumuze degin suregelen sozlu kultur/gelenegin hâlâ soz konusu cografya ve toplumda onemli oranda varligini korudugu ve sosyo-kulturel islevini surdurdugu bulgusu dikkatlere sunulmaktadir.