Mitik yasam; insanin, bulundugu cevre ve doga unsurlari ile arasinda kurdugu iliskilerin tek tarafli ve yikici/yok edici olmasinin onune gecerek karsilikli ve koruyucu nitelikleri vasitasiyla iliskiyi duzenler. Yaratilis sonrasi surecte icerisinde bulundugu doganin neredeyse tum ogeleri ile yasama tutunma yolunda buyuk bir catismaya giren insan, kendisine giderek daha da genisleyen yasamsal bir varlik alani yaratmanin yollarini aramistir. Varlik alanlarinin kurulumu yolunda, mitsel anlati geleneginin dunyadaki ilk goruntu duzeyi, -anlama yetisi uzerine kurulu- insanin dogaya kendi iradesini/arzusunu kabul ettirme cabasini icerir. Mitleri iceren destanlarda da kahramanlarin, doga ile iliskilerinde ilk olarak -catisma merkezli- dogayi ozumseme, daha sonra ise dogaya hukmedebilme ve dogayi yonlendirebilme yolunda mitsel bir erginle(n)me surecinden gecirildigi gorulur. Karsilikli saygi ekseninde ozumsenen doga ve doganin unsurlari; insanoglu icin sonsuzluga acilan butuncul yasam olanaklari ile var olus gomusu olur. Kahramanlar, doganin erginleyici gucu ile egitilir ve farkindalik duzeyleri yogunlastirilir. Bu asama, kahramanlarin adlarini aldigi ve tinsel doguslarini sagladigi toplumsal kimlige gecis asamasidir. Doganin var eden gucleri ve kendileri ile birlikte var olan “otelerin eristirici ve donusturucu gucu” “at”lari ile sinavlar yolunda kozmik evrenin sinirlarini zorlar. Butunlesilen doga da -mitsel boyutu ile- anlatilarda kahramanlari koruyan, kollayan, gozeten ve olgunlastiran “yuce ana” duzleminde sunulur. Bu calismada, Altay Turklerine ait destanlarda destan kahramanlarinin doganin var eden yasam enerjisi ile butunlesme sureci sistematik bir duzlemde incelenmistir.