Ze wzgledu na intelektualne dziedzictwo arystotelesowskiego podzialu wiedzy na praktyczną i teoretyczną, hierarchii tych wiedz, oraz kartezjanskiego dualizmu w zachodniej tradycji poznawczej niedyskursywna wiedza ciala nie budzila zainteresowania nowoczesnej nauki i filozofii. Jednak z perspektywy etnografii jako badania przez praktyke rola niedyskursywnej wiedzy ciala w poznaniu antropologicznym wydaje sie niezwykle znacząca. Łącząc doświadczenie praktyki toczenia na kole garncarskim z teorią materialnego związania (theory of material engagement) Lambrosa Malafourisa autorka stara sie wlączyc niedyskursywną wiedze ciala w poznanie etnograficzne. Określana w tekście za Detienne’m i Vernantem grecką nazwą mētis, niedyskursywna wiedza ciala zostaje osadzona w kontekście strategii poznawczych spoza glownego nurtu zachodniej wiedzy, określanych przez Foucaulta jako „wiedze podporządkowane”. Z perspektywy uniwersalizującego systemu poznawczego, jakim jest zachodnia nauka mētis, ze wzgledu na swoj usytuowany i niepoddający sie abstrakcji charakter okazuje sie wiedzą asystemową.