Artykul – poza tym, ze informuje o niezwykle waznym dla humanistyki polskiej odkryciu archiwum Dawida Hopensztanda i jego zawartości – rekonstruuje, poprawia i uzupelnia jego biografiie intelektualną i zyciową, a w tle podejmuje problemy /1/ statusu poznawczego i wartości badan archiwalnych w kontekście przemian epistemologii humanistyki 2. polowy XX wieku; /2/ kontrowersji naroslych wokol formacji intelektualnej wiązanej z orientacją lewicową i zwlaszcza komunistyczną. Autorka broni wartości poszukiwan dokumentalnych, świadoma ich ulomności i szczątkowej wiedzy, jakiej mogą dostarczyc, ktora mimo to znacząco zmienia dotychczasowy pejzaz. Sygnalizuje takze koniecznośc rewizji – zaawansowanej juz w humanistyce europejskiej skupionej na formalizmie, myśli Bachtinowskiej, strukturalizmie i semiotyce – ideologicznie przesądzanych opinii o związkach tych formacji z marksizmem i komunizmem.