Wzrost popularyzacji laboratoriow humanistycznych zmusza do zastanowienia sie nad źrodlem, znaczeniem i konsekwencją transformacji strukturalnej humanistyki. Zalozeniem szkicu jest zanaalizowanie relacji pomiedzy miejscem prowadzenia badan a zmianami funkcjonalnymi i metodologicznymi. Tezą artykulu jest stwierdzenie, ze kazdorazowa zmiana miejsca w historii humanistyki jest strategią instytucjonalną, podejmowaną w odpowiedzi na aktualne w danym czasie wyzwania. Celem jest zatem prześledzenie sytuacji i czynnikow, ktore doprowadzily do ukonstytuowania sie laboratoriow humanistycznych. Omowione są nastepujące zjawiska: korporacjonizm uniwersytetu, kryzys humanistyki, unaukowienie humanistyki oraz rozwoj humanistyki cyfrowej. Po przeglądzie warunkow zewnetrznych, analizie i porownaniu poddane zostają trzy miejsca humanistyki: pracownia, centrum oraz laboratorium. Twierdzi sie, ze zmiana miejsca oznacza budowanie nowych struktur i nowych porządkow wladzy. Stąd tworzenie laboratoriow uwaza sie ze cześc zwrotu taktycznego w humanistyce.