Artykul podejmuje temat kondycji polskiego edytorstwa naukowego, projektując jego rozwoj, ktory moze nastąpic dzieki wykorzystaniu narzedzi cyfrowych. Autor apeluje o ewaluacje tradycji edytorskiej i wypracowanych w jej ramach pojec i kategorii klasyfikacyjnych, ktore powstaly w innej metodologicznej sytuacji humanistyki. Postuluje naukową edycje cyfrową, ktorej promocja i liczne realizacje są szansą na zmiane paradygmatu myślenia o edytorstwie naukowym. Proponowana przez niego edycja zapewnia taką forme prezentacji świata tekstow, ktora uwolni edytorow z jarzma wyboru podstawy edycji i tworzenia tekstu krytycznego, ktory jest rzekomo najblizszy autorskiej intencji.