Organizacja Wojskowa Pomorza, istniejąca od konca 1918 do początkow 1920 r., byla jedną z kilku polskich regionalnych konspiracyjnych organizacji wojskowych powstalych po I wojnie światowej, stawiających sobie za cel przylączenie ich dzielnic do odradzającego sie panstwa polskiego. Bedąc cześcią polskiego ruchu narodowego w prowincji Prusy Zachodnie, w tym takze odbiciem jego struktury spolecznej, stanowi po uplywie stu lat interesujące zjawisko z punktu widzenia historii wojskowej, ale i historii spolecznej, zarowno w skali regionalnej, jak i ogolnopolskiej. Nikly stan zachowanej bazy źrodlowej skutkuje do dziś skromnym stanem badan nad tą organizacją. W prezentowanym tekście – na miare źrodlowych mozliwości – przedstawiono kolejne etapy jej rozwoju organizacyjnego i glowne obszary dzialalności, w powiązaniu z dzialaniami ruchu polskiego na Pomorzu i sytuacją polityczno-militarną tego obszaru w roku poprzedzającym powrot jego wiekszej cześci do Polski w styczniu i lutym 1920 r., jak tez zmieniającymi sie w tym okresie oczekiwaniami wobec OWP ze strony Komisariatu Naczelnej Rady Ludowej i Dowodztwa Glownego Sil Zbrojnych w Zaborze Pruskim w Poznaniu i naczelnych polskich wladz wojskowych w Warszawie. Sformulowano tez postulat dalszych badan nad OWP, jej kadrą kierowniczą szczebla centralnego i terenowego oraz bazą czlonkowską, w powiązaniu z analogicznymi badaniami nad innymi polskimi konspiracjami wojskowymi tamtego czasu: Polską Organizacja Wojskową, Polską Organizacją Wojskową Zaboru Pruskiego oraz Polską Organizacją Wojskową Gornego Śląska.