Το συνομιλιακό υπονοήμα είναι (χονδρικά) η πρακτική της μετάδοσης ενός νοήματος λέγοντας κάτι άλλο. Στη φιλοσοφική και γλωσσική μελέτη πάνω στο θέμα κυριαρχεί η προσέγγιση που προτείνει ο Paul Grice – το Gricean πλαίσιο, όπως το αποκαλώ - σύμφωνα με το οποίο τα υπονοήματα μπορούν να υπολογιστούν από τις αρχές της συνεργατικής συμπεριφοράς. Ωστόσο, το πλαίσιο αντιμετωπίζει πολλές αντιρρήσεις και αντιπαραδείγματα, και αυτή η διατριβή το επαναξιολογεί υπό το φως των πρόσφατων εργασιών στην περιοχή. Τα κεφάλαια 1 και 2 εισάγουν το θέμα, παρέχουν μια λεπτομερή έκθεση του Gricean πλαισίου και επισημαίνουν ένα πρόβλημα σχετικά με τον ρόλο των προθέσεων του ομιλητή στα υπονοήματα. Το Κεφάλαιο 3 παρουσιάζει ορισμένα προβλήματα για την προσέγγιση του Grice και υποστηρίζει ότι μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε ερμηνεύοντας εκ νέου το πλαίσιο του ως κανονιστικό. Προτείνει ορισμένες αναθεωρήσεις στο πλαίσιο για να γίνει πιο συμβατό με αυτήν την ανάγνωση και δείχνει πώς μπορεί να επιλυθεί η ένταση στην άποψη του Grice για τις προθέσεις των ομιλητών. Στη συνέχεια, το Κεφάλαιο 4 υποστηρίζει ότι, παρά τα ελκυστικά της στοιχεία, η αναθεωρημένη θεωρία έχει ένα σοβαρό ελάττωμα, καθώς δεν είναι σε θέση να καθιερώσει κανόνες υπονοημάτων που να είναι ανεξάρτητοι από τον ομιλητή. Το κεφάλαιο προτείνει αντ' αυτού να επιτραπεί ένας άμεσος ρόλος τις προθέσεις του ομιλητή, διατηρώντας παράλληλα ένα κανονιστικό στοιχείο. Το Κεφάλαιο 5 εξετάζει τις νεο-Gricean θεωρίες, οι οποίες χρησιμοποιούν τις αρχές του Grice για να εξηγήσουν μια σειρά υποτιθέμενων υπονοημάτων ανεξάρτητων από περικείμενα και συγκείμενα. Παρουσιάζει ορισμένα προβλήματα για τον νεο-Griceanism, συγκρίνοντάς τον με αντίπαλες προσεγγίσεις και ερευνώντας σχετικά πειραματικά στοιχεία. Το κεφάλαιο καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το υπονόημα είναι περισσότερο ευαίσθητο στο συγκείμενο (και το περικείμενο) από ό,τι επιτρέπει ο νεο-Greaceanism και ότι οι γενικές αρχές έχουν στην καλύτερη περίπτωση περιορισμένο ρόλο στην εξήγησή του. Το Κεφάλαιο 6 εξάγει ορισμένα συμπεράσματα, υποστηρίζοντας ότι το υπονόημα είναι λιγότερο ορθολογικό από ό,τι υποθέτει ο Grice και εξαρτάται περισσότερο από το συγκείμενο (και το περικείμενο) και την πρόθεση του ομιλητή. Προσφέρει επίσης κάποιες εικασίες σχετικά με τον κοινωνικό ρόλο και την ηθική του υπονοήματος.