John Maynard Keynes, founder of macroeconomics and one of the greatest economist of all time, advocate of government interventionism in order to decrease unemployment arising from Great Depression, creator of the most important book of economic history „General theory of employment“, interest rate and money, is originator of Keynesianism revolution. The first appliance of his economic theory was visible in F. D. Roosevelt programme „New deal“ by which was introduced order in American economy. J. Hicks and P. Samuelson gave the largest contribution to popularization of Keynesianism economy. Collapse of Keynesianism assumption occurs during 1970s because of inability to explain increase of inflation and unemployment at the same time. Parallel with Keynesianism overturn occurs the ascent of new economic theory called monetarism, which appears as response to Keynesianism and government interventionism. Along with Keynesianism and Monetarism, as the most important macroeconomic theories of 20th century, we have absolute rise of new classical macroeconomic. New classical macroeconomic theory develops theory of rational expectations and applies microeconomic basics in macroeconomic theory.

John Maynard Keynes, otac makroekonomije i jedan od najvećih ekonomista svih vremena, zagovornik državnog intervencionizma radi smanjenja nezaposlenosti proizašle iz Velike depresije, tvorac najvaţnije knjige u ekonomskoj povijesti pod nazivom „Opća teorija zaposlenosti, kamate i novca“, začetnik je keynesijanske revolucije. Prva primjena njegove ekonomske teorije vidljiva je u programu F. D. Roosevelta pod nazivom „New Deal“ kojom je uveden red u američkoj ekonomiji. Najveći doprinos popularizaciji keynesijanske ekonomije dali su J. Hicks i P. Samuelson jer je u njihovo vrijeme bila dominantna sila u ekonomskoj misli. Pad keynesijanske pretpostavke javlja se početkom 1970-ih zbog nemogućnosti rješavanja istodobnog rasta inflacije i nezaposlenosti. Paralelno s padom keynesijanske pretpostavke, dolazi do uspona nove ekonomske teorije, monetarizma, koji se ujedno javlja kao odgovor na keynesijanizam i drţavni intervencionizam. Uz keynesijanizam i monetarizam, kao najvaţnije makroekonomske teorije u 20. stoljeću, javlja se nova klasična makroekonomija. Nova klasična makroekonomija razvija teoriju racionalnih očekivanja te primjenjuje mikroekonomske osnove u makroekonomiji.