Monografia jest studium dyskursu politycznego na Ukrainie podczas prezydentury Wiktora Janukowycza i rządów Partii Regionów, tj. w latach 2010-2014. Praca przedstawia analizę środków językowych stosowanych w wypowiedziach polityków ukraińskich z różnych płaszczyzn - leksyki, gramatyki, składni, stylistyki; podejmuje problematykę stosowania wypowiedzi niestosownych, niegrzecznych, obraźliwych w celu wyegzekwowania własnych żądań, m.in. opisuje przykłady agresji werbalnej i stosowania inwektyw; wyjaśnia rolę języka w manipulowaniu faktami, interpretacji i strategiach perswazyjnych. Materiałem faktograficznym są wypowiedzi polityków, nieopracowane przez speechwriterów i dziennikarzy, np. stenogramy posiedzeń w Radzie Najwyższej czy wypowiedzi w wersji oryginalnej, niezmienionej, pozwalające na sformułowanie obiektywnych wniosków. Praca wymagała zastosowania podejścia interdyscyplinarnego, sięgająca zatem po narzędzia z zakresu nie tylko językoznawstwa, lecz także analizy dyskursu i socjolingwistyki; wymaga tego podjęty temat i sformułowane zadania - opisać język typowy dla pewnej grupy społecznej w konkretnym odcinku czasowym na przykładzie oryginalnych tekstów i wypowiedzi dotyczących sfery polityki. Analiza zjawisk językowych jest osadzona w kontekście politycznym i społecznym ówczesnej Ukrainy, co jest konieczne w badaniach dyskursywnych.